Yara geçer, susar, ama izler hep konuşur....

Aşkın birleştirdiğini kader ayırabiliyor bazen.... hayat ciğerime batıyor. Böyle de nefes alınıyor, alınıyor da yaşamak zor geliyor işte. Etrafım söyleyemediyim ölü cümlelerle dolu. Geceler çok zor geçiyor. Keşke sevmek yetse yeniden kavuşmaya. Keşke keşkelerin içinde boğulmasaydım bu kadar. Keşke bahtıma ve dilime bu kadar dolanmasaydı bu keşkeler. Nasıl bir kelimedir bu keşke? Eksen bitmez,ezsen ölmez. Keşkeler tırnak gibidir, kestikçe uzar. Gizli utançların ve gizli kederlerin kelimesidir. Kaybedenlerin satır başıdır keşke. Keşkeler bir dilek olsaydı,dilek ağacına dönmüştüm çoktan. Keşke iyiki diye bilseydim...
Çok acı çektim senden sonra.ama bir şekilde o acıları geçici olarak uyuşturmasını becerebildim. Sonra ne oldu biliyormusun? Daha çok acıdı canım. Sevmediklerinden uzak durmak kolay. Ama sevdiğinden uzaklaşabilmek çok zor inan. Herkesten,her şeyden gidiyorum, bir sende takılıp kalıyorum. Gözlerimde bir yağmur saklıyorum. Yağarsa durmayacak biliyorum. Tatlı hayallerimin acı sonu.. Sen benim birazımı aldın giderken. Gün bile diyemeyeceğim günlerim oldu senden sonra. Sensizlik senden daha sıkı sarıldı bana..
" Mezarıma çiçekle gelmen, beni öldürmüş olman gerçeğini değiştirmiyor. Ben sana hayatımı verdim,sen onu başkasının çöpüne attın"... Hayatın ne kadar acımasız olduğunu öğreten kişinin aşık olduğumuz kişiler olması ne acı..
Yara geçer, susar, ama izler hep konuşur....

SIMRU KITABINDAN.